เรื่องของเรื่องก็คือที่ผมหายไปไม่ได้หายไปไหนครับ 

ผมไปออกหน่วยที่แก่งกระจานมาครับ

ไปรังแกเด็กๆมาครับ

จริงๆมันก็ไม่ได้เรียกว่ารังแกสักเท่าไหร่

แค่ไปถอนฟันน้องๆหนูๆเท่านั้นเองครับ

ก็อย่างว่าแหละครับ เด็กกะเข็มมันไม่ถูกกัน

ก็เลยเกิดเหตุการณ์ที่คล้ายๆทารุณกรรมเด็ก

ในห้องถอนฟันใครผ่านไปมาคงอดขำไม่ได้ เพราะว่า

1 จึ๊ก ต่อ 1 อ๊าก ไม่ขาดสาย

ตลอดช่วงเช้าจะได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ 1 ครั้ง

ถึงจะปวดหัวไปบ้าง แต่ก็ดีใจที่ได้ทำครับ

รู้สึกดีที่ได้ทำดีเพื่อปวงชนหะหะ

นอกจากนี้ยังได้ถือโอกาสไปเที่ยว

ณ เขื่อนแก่งกระจานและอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานด้วยครับ

ภาพสันเขื่อนครับเขื่อนแก่งกระจานเป็นเขื่อนดินครับ

ตั้งอยู่ที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี

เดินทางด้วยรถยนใช้เวลาประมาน 2-3 ชม. ครับไปไม่ยากเลย

ก็เริ่มด้วยการไปประเดิม

ลงเรือเที่ยวอ่างเก็บน้ำครับ

แต่เรือมันเหมือนเรือรบเลยหละ

อ่างเก็บน้ำยามเย็นครับ

สวยดี ผมไม่ได้มีกล้องหรูหรามีแค่กล้องดิจิตอล

ตัวเล็กๆ 1 ตัว ดังนั้นได้แค่นี้แหละ =_="

ตอนเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ยอดเขาพะเนินทุ่งครับ

เป้นจุดที่กางเตนท์บนอุทธยานแห่งชาติแก่งกระจานครับ

แต่ไปไม่ทันเพราะว่ามีรถติดหล่มขวางทางไว้

(รถขึ้นได้ครับ แต่ว่า 4WD เท่านั้นนะครับ)

เนื่องจากทางขึ้นเป็นทางวันเวย์ไม่สามารถแซงกันได้

ทางอุทธยานจึงกำหนดเวลาขึ้นลงไว้ครับ

ดังนั้นใครจะไปก็ลองศึกษาเวลาขึ้นลงให้ดีนะครับ

รู้สึกว่าจะเป้น ขึ้น 5.30-7.30 ลง 10.00-12.00

แต่มันมีรอบบ่ายด้วยครับแต่ผมจำไม่ได้แฮะ

เลยได้รูปมาฝากแค่นี้เองครับ

ทะเลหมอกครับ

หนาววเนอะ

ก็ได้ไปเที่ยวแค่สองที่เพราะต้องไปทำงานด้วย

เลยไม่ได้เที่ยวเต็มอิ่มสักเท่าไหร่

แต่ว่าหากมีโอกาสจะหาทางไปอีกสักครั้งไปเก็บเกี่ยวความรู้สึกดีๆ

อย่างเต็มที่อีกครั้งหนึ่งครับ

เจ้าโกโก้หมาที่รีสอร์ทครับ น่ารักมาก

ตาแป๋ว แถมหวัดดีเป็นด้วยนะ หะหะ

สุดท้ายอยากจะบอกว่าใต้ฟ้าเมืองไทยของเรานั้น

ยังมีที่ให้เราค้นหาอีกมากมายนัก

หากแต่เมื่อไปถึงแล้วอยากจะฝากทุกคนไว้ว่า

"จงเก็บเพียงความทรงจำและรูปถ่ายกลับมา

                                        และทิ้งไว้แต่เพียงรอยเท้าบนผืนดินเท่านั้น"

เพื่อให้ที่แห่งความทรงจำเหล่านี้อยู่กับเราไปอีกนานเท่านานนะครับ